Poniżej kilka wierszy Norwida. 

 Marionetki 

I. 
Jak się nie nudzić, gdy oto nad globem 
Milion gwiazd cichych się świeci, 
A każda innym jaśnieje sposobem, 
A wszystko stoi — i leci. 
 
II. 
I ziemia stoi, i wieków otchłanie, 
I wszyscy żywi w tej chwili, 
Z których i jednej kostki nie zostanie, 
Choć będą ludzie, jak byli. 
 
III. 
Jak się nie nudzić na scenie tak małej, 
Tak niemistrzowsko zrobionej, 
Gdzie wszystkie wszystkich ideały grały 
A teatr życiem płacony? 
 
IV. 
Doprawdy nie wiem, jak tu chwilę dobić; 
Nudy mię biorą najszczersze. 
Co by tu na to, proszę pani, zrobić? 
Czy pisać prozę, czy wiersze? 

 

Słuchacz 

I 
Znasz ten kraj, znasz tę narodu chwilę, 
Gdy grajkom, wam, świat wtacza się do ręki, 
Bo z żadnych słów nie dowie się nikt tyle, 
Co z łkań, co z łez - bo idee są dźwięki!! 
 
II 
Tam króluj Ty! lecz ja usiędę w mroku, 
Zarzucę płaszcz na smętne moje czoło, 
Podsłucham w tonach myśl, jak grom w obłoku, 
A Ty graj wciąż - i niech tańczą wokoło... 
 
III 
A Ty wciąż graj - i niech tańczą wesoło! 

 

Pielgrzym 

Nad stanami jest i stanów stan, 
Jako wieża, nad płaskie domy 
Stercząca w chmury. 
 
Wy myślicie, że i ja nie pan, 
Dlatego, że dom mój ruchomy 
Z wielbłądziej skóry. 
 
Przecież ja aż w nieba łonie trwam, 
Gdy ono duszę mą porywa, 
Jak piramidę! 
 
Przecież i ja ziemi tyle mam, 
Ile jej stopa ma pokrywa, 
Dopokąd idę!... 

Drzeworyt: Józef Łoskoczyński - polona.pl 

 

Przygotowała Agnieszka Rutkowska-Sagata